Monday, June 19, 2017

Normal sentences in Sanskrit

सामान्य वाक्यानि

प्रयत्नं करोमि | = I will try (प्रयास करता हूँ ।)

न शक्यते भो: | = No, I can't (नहीं हो सकता यार)

तथा न वदतु | = Don't say that (वैसा मत बोलो)

तत्र कोSपि सन्देहः नास्ति | = there is no doubt about it (वहां पर कोई सन्देह नहीं है ।)

तद् अहं न ज्ञातवान् | = I don't know that (वह मैं नहीं जान पाया ।)

कदा ददाति ? = When are you going to give me? (कब दोगे ।)

अहं कथं वदामि 'कदा इति' ? = How can i say (मैं कैसे बताऊँ कब है ?)

तथा भवति वा? = Can that be so? (क्या वैसा होता है?)

भवतः समयावकाशः अस्ति वा? = Are you free? ( क्या आप मुक्त हो?)

अद्य भवतः कार्यक्रमः कः ? = What are your programs for today (आज आपका कार्यक्रम क्या है ?)

अरे ! पादस्य / हस्तस्य किं अभवत् ? = Oh! what happened to your legs / arms? (अरे पैर और हाथ का क्या हुआ?)

बहुदिनेभ्यः ते परिचिता: | = I have known him for long (बहुत दिनों से वे परिचित है ।)

तस्य कियद् धैर्यं / धार्ष्टयम् ? = How dare he is? (उसका कितना धैर्य है ?)

भवान् न उक्तवान् एव | = You have not told me (आपने बोला ही नहीं?)

अहं किं करोमि ? = What can i do? (मैं क्या करूँ?)

अहं न जानामि | = i do not know (मैं नहीं जानता हूँ )

यथा भवान् इच्छति तथा | = As you wish / say (जैसा आप चाहते हो वैसा?)

भवतु, चिन्तां न करोतु | = Yes, do not bother (रहने दो, चिन्ता मत करो)

तेन किमपि न सिध्यति | = There is no use (उससे कुछ नहीं होता)

सः सर्वथा अप्रयोजकः | = He is good for nothing (वह हमेशा बिना उपयोगाय है)

पुनरपि एकवारं प्रयत्नं कुर्मः | = Let us try once more (फिर से एकबार प्रयास करते हैं)

मौनमेव उचितम् | = Better be quiet (मौन रहना ही उचित है ।)

तत्र अहं किमपि न वदामि | = No comments / I don't want to say anything in this regard. (वहां मैं कुछ नहीं बोलता ।)

तर्हि समीचीनम् | = O.K. if that is so. (फिर ठीक है ।)

एवं चेत् कथम् ? = How to get on, if it is so? (ऐसा तो कैसे?)

मां किञ्चित् स्मारयतु | = Please remind me. (कुछ मत याद करवाओ)

तं अहं सम्यक् जानामि | = I know him well. (मैं उसे अच्छे से जानता हूँ)

तदानीमेव उक्तवान् किल ? = Haven't I told you already? (उस समय ही बोला था न?)

कदा उक्तवान् भो: ? = When did you say so? (कब बोला यार)

यत्किमपि भवतु | = Happen what may. (कुछ भी हो)

सः बहु समीचीनः | = He is a good fellow. (वह बहुत अच्छा है ।)

सः बहु रुक्षः | = He is very rough. (वह बहुत रूखा है)

तद्विषये चिन्ता मास्तु | = Don't worry about that. (उस विषय में चिन्ता मत करो)

तथैव इति न नियम: | = It is not like that. (वैसा ही कोई नियम नहीं है)

कर्तुं शक्यं, किञ्चित् समयः अपेक्षते | = I We can do it, but require time. (कर सकते हैं थोड़ा समय चाहिए)

एतावत् अपि कृतवान् ! = At least he has done this much. (इतना कर लिया ।)

द्रष्टुं एव न शक्यते | = Can't see it. (देख ही नहीं सकते ।)

तत्रैव कुत्रापि स्यात् | = It may be somewhere there. (वहीं कहीं पर है ।)

यथार्थं वदामि | = i am telling the truth. (सच बोलता हूँ)

एवं भवितुं अर्हति | = This is O.K. / all right. (ऐसा हो सकता है ।)

कदाचित् एवमपि स्यात् | = It may be like this sometimes. (शायद ऐसा ही है)

अहं तावदपि न जानामि वा ? = Don't I know that much? (मैं उतना भी नहीं जानता हूँ क्या?)

तत्र गत्वा किं करोति ? = What are you going to do there? (वहां जाकर क्या करते हो?)

पुनः आगच्छन्तु | = Do come again. (फिर से आईयें ।)

मम किमपि क्लेशः नस्ति | = It is no trouble to me. (मेरी कोई समस्या नहीं है ।)

एतद् कष्टं न | = This is not difficult. (यह कष्टकारी नहीं है ।)

भो:, आनीतवान् वा | = Have you brought it? (यार, लाया क्या?)

भवतः कृते कः उक्तवान् ? = Who told you this? (आपके लिए किसने बोला?)

किञ्चिदनन्तरं आगच्छेत् | = He/It may come sometime later. (कुछ देर बाद आईए)

प्रायः तथा न स्यात् | = by and large, it may not be so. (लगभग वैसा नहीं है ।)

चिन्ता मास्तु, श्व: ददातु | = It is no bother, return it tomorrow. (चिन्ता मत करो, कल दो)

अहं पुनः सूचयामि | = I will let you know. (मैं फिर से सूचना देता हूँ )

अद्य आसीत् वा ? = Was it today? (आज है क्या?)

अवश्यं आगच्छामि | = Certainly, I will come. (जरूर आऊँगा)

नागराजः अस्ति वा ? = Is Nagrajah in? (नागराज है क्या?)

किमर्थं तत् एवं अभवत् ? = Why did it happen so? (क्यों वैसा हो गया?)

तत्र आसीत् वा ? = Was it there? (वहां था क्या?)

किमपि उक्तवान् वा ? = did you say something? (कुछ बोला क्या?)

कुत: आनीतवान् ? = Where did you bring it from? (कहां से लाया?)

अन्यत् कार्यं किमपि नास्ति | = Do not have any other work. (और कोई काम नहीं है ।)

मम वचनं शृणोतु | = Please listen to me. (मेरी बात सुनो)

एतत् सत्यं किल ? = It is true, isn't it? (यह सच क्या?)

तद् अहं अपि जानामि | = I know it myself. (वह मैं नहीं जानता हूँ )

तावद् आवश्यकं न | = It is not needed so badly. (उतना जरूरी नहीं)

भवत: का हानि: ? = what loss is it to you? (आपकी क्या हानि है ।)

किमर्थं एतावान् विलम्बः ? = Why are you late? (क्यों इतना देर से?)

यथेष्टं अस्ति | = Available in plenty. (जैसा चाहते हो)

भवतः अभिप्रायः कः ? = What is your opinion? (आपका आशयः क्या है ।)

अस्य किं कारणम् = What is the reason for this? (इसका क्या कारण है ।)

स्वयमेव करोति वा ? = Do you do it yourself? (खुद ही करते हो क्या?)

तत् न रोचते | = I don't like it. (मुझे पसन्द नहीं है ।)

उक्तं एव वदति सः | = He has been repeating the same thing. (वह उसी को ही बोलता है ।)

अन्यथा बहु कष्टम् | = It will be a big botheration if it is not so. (नहीं तो बहुत कष्टकारी है ।)

किमर्थं पूर्वं न उक्तवान् ? = Why didn't you say it earlier? (पहले क्यों नहीं बताया?)

स्पष्टं न जानामि | = Don't know exactly. (सही से नहीं जानता हूँ ।)

निश्चयः नास्ति | = not sure. (निश्चित नहीं है)

कुत्र आसीत भवान् ? = Where were you? (कहां थे आप?)

भीति: मास्तु | = Don't frightened. (भय मत करो)

भयस्य कारणं नास्ति | = Not to fear. (भय कारण नहीं है ।)

तदहं बहु इच्छामि | = I like it very much. (मैं इसे बहुत चाहता हूँ।)

कियत् लज्जास्पदम् ? = what a shame? (कितनी शर्म की बात है।)

सः मम दोषः न | = it is not my fault. (वह मेरा दोष नहीं है ।)

मम तु आक्षेपः नास्ति | = I have no objection. (मेरा कोई आक्षेप नहीं है ।)

सः शीघ्रकोपी | = He is short-tempered. (वह जल्दी गुस्सा करता है ।)

तीव्रं मा परिगणयतु | = Do not take it seriously. (इसको गम्भीरता से मत लो)

युक्ते समये आगतवान् | = You have come at the right time. (आप सही समय पर आए हो)

बहु जल्पति भो: | = He talks too much. (बहुत बातुनी है यार)

एषा केवलं किंवदन्ती | = it is just gossip. (वह तो गपशप करती है ।)

किमपि न भवति | = Nothing happens. (कुछ नहीं होता है ।)

एवमेव आगतवान् = Just to came to call on you. (ऐसे ही आए ।)

विना कारणं किमर्थं गन्तव्यम् ? = Why go there unnecessarily? (बिना कारण से क्यों जाना है।)

भवतः वचनं सत्यम् | = You are right. (आपका बात सही है ।)

मम वचनं कः शृणोति ? = Who listens to me? (मेरी बात कौन सुनता है ।)

तदा तद् न स्फुरितम् | = it did not flash me then. (उस समय वो याद नहीं आई)

किमर्थं तावती चिन्ता ? = Why so much botheration. (क्यों उतनी चिन्ता?)

भवतः किं कष्टं अस्ति ? = What your trouble is? (आपको क्या कष्ट है ?)

एवं न भवितव्यं आसीत् | = It should not have happened. (ऐसा नहीं होना चाहिए था ।)

अन्यथा न चिन्तयतु | = Don't mistake me. (और मत सोचिए ।)

if any mistake plz correct it...

Knowing - Positive story

இன்று ஒரு தகவல். ( திரு...தென்கச்சி சாமி நாதன் )

ஒரு ஊருல ஒரு முனிவர் இருந்தாரு. ஒரு நாளு அவரப் பாக்க 4 பேரு வந்திருந்தாங்க. முனிவர்கிட்ட அந்த 4 பேரும்,"சாமி ஒலகத்த புரிஞ்சிக்கவே முடியலயே அதுக்கு என்ன வழின்னு" கேட்டாங்க. அதுக்கு அந்த முனிவர் "தெரியலயப்பான்னு" ஒத்த வரில பதில் சொல்லிட்டாரு. ஆனாலும் வந்தவங்க விடாம."என்ன சாமி நீங்க எவ்ளோ பெரிய முனிவர் இதுகூடத் தெரியலைன்னு சொல்லுறிங்களே!" அப்டின்னு கேட்டாங்க.

அதுக்கு முனிவர் அவங்ககிட்ட "சரி இப்ப நான்உங்கள ஒரு புஷ்பக விமானத்துல அழைச்சிகிட்டுப் போவேன். போற வழியில ஒரு காட்சிய உங்களுக்கு காட்டுறேன். அது பத்தி உங்களோட கருத்த நீங்க சொல்லனும், கருத்து தப்பா இருந்திச்சின்னா இந்த விமானம் உங்கள கீழ தள்ளிவிட்டுடும்" அப்டின்னாரு. சரின்னு அந்த 4 பேரும் முனிவரோட சேந்து புஷ்பக விமானத்துல ஏறினாங்க.

கொஞ்ச தூரம் போனபிறகு ஒரு எடத்துல ஒரு புலி , குட்டிபோட்டுக்கிட்டு இருந்திச்சி. குட்டி போட்ட பெறகு தனக்கும் தன் குட்டிகளுக்கும் பசிக்கு எற தேடி அந்தப் பக்கமா வர ஆரம்பிச்சிச்சி. இந்தப் பக்கமா ஒரு மான், அதுவும் குட்டி போட்டுட்டு பசிக்கு தண்ணீர் குடிக்கிறதுக்கு அந்தப் பக்கமா வந்திச்சி. மானப் பாத்த அந்தப் புலி சட்டுன்னு அது மேல பாஞ்சி அதக் கொன்னு தானும் சாப்புட்டு தன்னோட குட்டிகளுக்கும் குடுத்திச்சி. அத சாப்புட்ட அந்தப் புலிக் குட்டிங்களுக்கு சந்தோசம். இந்தப் பக்கமா தன் அம்மாவ பரிகுடுத்த மான் குட்டிகளுக்கு வருத்தம். இந்தக் காட்சிய அவங்கிட்ட காட்டின முனிவர் இதப் பத்தி உங்க கருத்து என்னன்னு கேட்டாரு.

அதுக்கு அந்த 4 பேருல ஒருத்தர் "இது ரொம்ப தப்பு. மான் குட்டிகளுக்கு இப்ப தாய் இல்லாம போச்சேன்னு சொன்னாரு". ஒடனே அவர அந்த விமானம் கீழ தள்ளிவிட்டுடுச்சு.

அடுத்த ஆளப்பாத்து முனிவர் கேட்டாரு,"ஏம்பா உன் கருத்து என்னன்னு?", ஏற்கனவே ஒருத்தன் கீழ விழுந்தத பாத்த ஆளு," இல்ல இது சரிதான், ஏன்னா புலிகளுக்கு இரையாகத் தானே மான்கள் இருக்குது அப்படின்னு சொன்னாரு. ஒடனே அவரையும் விமானம் கீழ தள்ளி விட்டுடுச்சு.

இதையெல்லாம் பாத்துக்கிட்டு இருந்த அடுத்த ஆளு ரொம்ப உசாரா சொன்னான், " இது தப்பும் இல்ல சரியும் இல்லன்னு". ஒடனே அவனையும் அந்த விமானம் கீழ தள்ளிடிச்சி. கடைசியா விமானத்தில இருந்தவனைப் பாத்து கேட்டாரு முனிவர்,"ஏம்பா உன் கருத்து என்னன்னு", அதுக்கு அவன் ,"தெரியலயே சாமின்னு", சொன்னான். இந்த மொற அவன அந்த விமானம் கீழ தள்ளல. இரண்டு பேரையும் சொமந்துகிட்டு பயணம் செய்ய ஆரம்பிச்சிச்சி.

இந்தக் கதைய வர்ற நீதி என்னன்னா நம்ம வாழ்க்கைக்கு எது தேவையோ அதை மட்டும் நாம் புரிஞ்சிக்கிட்டா போதும் தேவையில்லாத விசயங்கள தெரிஞ்சிக்க முயற்சி செய்றது அனாவசியம்,

அது போல தனக்கு தெரியாத விசயங்கள் குறித்து தனக்கு தெரிஞ்சமாதிரி பேசுறதும் அனாவசியம். தெரியாத விசயங்களை தெரியாதுன்னு ஒத்துக்கிறது தான் உத்தமம்.

Lottery tickets - Swami Sivananda

LOTTERY TICKETS: The following letter came to the Master from a religious mendicant: "I beg to introduce myself as a humble ascetic, practising meditation for the deliverance of suffering humanity and to knit mankind together into one bond of love. I am intending to establish a college of Sanatana Dharma, in which religious teachers will be trained to work for the salvation of humanity. As the country is blessed in having you as a benefactor and saviour, I am writing this letter for help and sympathy.

"The said religious college will cost ten lakhs of rupees for maintaining the teachers. So I approach you in the great hope that you will condescend to give me some financial help with which to start the college and maintain twenty to thirty teachers to begin with. You being a great spiritual personality command universal respect and can easily contribute the required amount for this great cause by getting public donations realised through your disciples.

"Kindly also give me the necessary instructions to carry out this great work. You can easily influence the business community and thus render valuable service to this noble cause. Kindly also send two educated Sannyasins who can work for this institution. I implore you with all devotion to give me the necessary encouragement and help.

"I am an ordinary Sadhu who wishes to serve suffering humanity. I have already established my Ashram in a little village, where I am imparting religious instructions to the masses.

"Truly speaking, Swamiji, I have moved heaven and earth for funds but without success so far. Whenever I ask any rich man for money, he says, 'First let me see the work of your college.' How this college is to be established without money never strikes the ignorant people for a moment. In every society and in every home the spirit of self-sacrifice is absent. All are bent upon hoarding money. So I implore you to give me a donation of at least Rs. 500 to start with. I know that many rich men will come forward to help this institution once it is established.

"Swamiji, if you want me to call on you at Rishikesh for giving me this help, I can personally come and pay you my respects. Kindly also give me some introductory letters to rich business merchants of religious disposition. I will approach them with your letters for big donations.

"As a last hope I have decided to run a lottery. Tickets are being sold at Rs. 1 each It is proposed to fix the first prize at Rs. 5,000. People will be tempted by this large amount and many tickets will be purchased. I am sending you two books of 100 tickets each. You can collect the money from some of your disciples later on. Kindly send me Rs. 200 by the next post, being the cost of the tickets, to meet the Ashram's urgent expenses. I depend on you in a variety of ways.

"Now I hope you will kindly condescend to give me the necessary instructions as to how I should proceed to carry out this work. Even in religious activities money comes first. Rs. 500 is nothing for a great Mahatma like you. You are universally revered and so you can easily get someone to donate this trifle. I am depending upon your mercy."

The Master replied as follows: "I have received many such letters from several Sadhus I have no time to reply to all of them, but since this is the third letter from you, I have decided to write a few lines.

"I am glad to note your achievements, principles and high ambitions. They are laudable indeed! I wish you all success. O Swamiji! do not aspire for Gurudom, comforts and name and fame if you desire to start an institution. Generally, those who start Ashrams are humble in the beginning and do some service, but once they become rich and well established, they do not care to serve the public any more and become arrogant and autocratic. Beware of these temptations and work as a meek servant always.

"I do not know any rich business merchants. I have no disciples. Some aspirants who want spiritual instructions consider me as their Guru, that is all. I do not have any money. I am not running an Ashram here. For the welfare of humanity I am doing service in my own humble way through my powerful, pure thought-vibrations and sincere prayers. I work through all Ashrams, Mutts and institutions; so I am not in a position to help you financially.

"The words of the public: 'First let me see the work of your college', are quite correct. If you do public service in a pure, selfless spirit, if the public see these divine, virtuous qualities and true spirit of renunciation in you, if they become convinced of your spiritual attainments, and if they realise that you are fit to run such a big institution, then they themselves will give voluntary contributions and help in every way. Even if you hide yourself in the caves of the Himalayas, if you are the proper man, they will request you to come and manage such a college by providing all the necessary requirements. You need not move heaven and earth for getting anything. You need not start a lottery or try your luck with sweepstakes or competitions. It is shameful for Sadhus even to think of such schemes!

"These days aspirants do not look to their spiritual progress. They shave their head, wear the coloured cloth, remain in Rishikesh or Hardwar for some time and then pass for great Yogis. Thereafter they begin to collect money to start Ashrams for a comfortable living.

"There are enough Ashrams and Mutts in India but sincere selfless workers are rare. Before starting an Ashram one should lead an exemplary life. One's very presence should give peace, power and bliss to all. Only then can the institution be run successfully and the public derive some spiritual benefit from it.

"When starting an Ashram the mottoes, ambitions and aims are no doubt charming, grand and attractive, but as soon as a little money and fame come, the ideals are usually forgotten. The spirit of selfless service dwindles away, giving place to selfish motives. The founders wish to lead a comfortable and easy life with some disciples and followers. Even if they are able to run the Ashram beautifully, after their death their disciples are not able to manage it in the same spirit. It either becomes an abode of quarrel or a business venture.

"The Ashram head and the inmates thereof should lead a life of dispassion and absolute renunciation, like the late Baba Kalikambliwala of Rishikesh. Even though he had an Ashram feeding hundreds of Sadhus and Sannyasins, even though he became famous, he continued to carry water on his head and lived by getting alms from outside. So his glory is handed down to posterity. An Ashram run by such people stands as a centre of perennial peace, bliss and joy. It attracts everyone and does spiritual good to millions of people. The world is always in need of such Ashrams.

"Ashram life is a bondage. The founders are foolishly wasting their time and energy and utilising their intelligence in wrong directions. They worry continually about getting more money to support the inmates and workers. They have to please so many people and do many things against their own conscience. They have to tell lies and prepare concocted, false statements. They are at the mercy of the public. If they have to spend all their time like this, when will they find the opportunity of engaging in spiritual practices?

"After starting an Ashram they have to look for selfless workers. Equal vision is unknown in every Ashram. One Ashram tries to pull down another. Dissensions and splits, suits in law courts, skirmishes, hand to hand fights and scandal-mongering prevail everywhere. There is neither peace nor harmony in the management of Ashrams. India still abounds in profound stupidity and any man can have his own Ashram and followers. Such Yogic charlatans, daylight dupes and posing Gurus are infectious parasites, a burden on society and a menace to the country. They are like vultures that prey upon the resources of the ignorant and credulous public. Present-day Ashrams are fighting centres that disturb the peace of the world.

"Analyse your motives, whether you sincerely want to serve humanity or whether you are merely starting the college for leading a comfortable life in your old age and for name and fame. Leave off the slavish, begging mentality. Destroy desires ruthlessly and completely.

"Why do you grow a beard, pose as a Yogi and cheat the public? Why do you run after rich business merchants for the sake of a few rupees? God has given you youth, energy and intelligence. Why do you use it in the wrong channels? Open your eyes. Do not forget the goal of life. Try to realise God by practising spiritual Sadhana. If He thinks that you are fit to serve humanity, He Himself will arrange everything for you. If you are willing to serve humanity, get some useful medicines and distribute them among the poor, sick people, seeing God in them. Relieve the troubles of others. Do not expect anything for the services you render. Give education to all the poor boys of your village. Maintain yourself by getting alms from four or five houses. Live in seclusion. Concentrate. Meditate. Study the Upanishads, Gita and Brahma Sutras daily. Destroy all vicious and cunning qualities.

"If you do not know the way to your own salvation and do not work for it, how can you bring salvation to the rest of humanity? Destroy the habit of building castles in the air. It is an enemy of peace. It is the greatest obstacle to one's meditation. These days, starting Ashrams has become a regular profession. Pitiable indeed!

"Dear Swamiji, selfless service unto humanity must be done according to your ability and capacity. You need not go out of the way to earn money for rendering such public service. The service that you do according to your capacity, with the right mental attitude and in the right spirit, will give you purification of the heart and eventually lead to God-realisation.

"May the Sadhus and Sannyasins keep up the prestige and reputation of our glorious spiritual country, which has God-realisation and service as the goal!"


"Divine Grace comes only when the mind is purified through selfless service, Japa, Kirtan and service of saints." - Swami Sivananda

JYOTIRLINGA - PART EIGHT KEDARNATH

Courtesy:Sri.PP.Ramachandran   

EIGHTH---KEDARNATH JYOTIRLINGESHWAR


                                            

 

 Kedarnath Mandir  dedicated to Lord Shiva is on the Garhwal Himalayan range near the Mandakini river in Kedarnath, Uttarakhand. The temple is open only between the end of April (Akshaya Tritriya) to Kartik Purnima . During the winters, the vigrahas (deities) from Kedarnath temple are brought to Ukhimath and worshipped there for six months.


The  temple is not directly accessible by road and has to be reached by a 14 kilometres (8.7 mi) uphill trek from  Gaurikund. The temple was built by Pandavas and revived by Adi Sankara . Pandavas were supposed to have pleased Shiva by doing penance in Kedarnath. The temple is one of the four major sites in India's Chota Char Dham pilgrimage of Northern Himalayas.

 

 Kedarnath was the worst affected area during the 2013 flash floods in North India. The temple complex, surrounding  areas and Kedarnath town suffered extensive damage, but the temple structure did not suffer any "major" damage, apart from a few cracks on one side of the four walls which was caused by the flowing debris from the higher mountains. A large rock among the debris acted as a barrier, protecting the temple from the flood. The surrounding premises and other buildings in market area were heavily damaged.


The temple, at an height of 3,583 m (11,755 ft), 223 km from Rishikesh, on the shores of Mandakini river,, is an impressive stone edifice of unknown date. The structure is believed to have been constructed in the 8th century CE. The present structure is on a site adjacent to where Pandavas are believed to have built the temple. It has one Garbhagriha and a Mandapa, and stands on a plateau surrounded by snow clad mountain and glaciers. In front of the temple, directly opposite to the inner shrine, is a Nandi carved out of rock.

 

The Pandavas to atone for the sins of killing  their relatives undertook a pilgrimage. But Lord Vishweshwara was away in Kailasa in the Himalayas. On learning this, the Pandavas left Kashi. They reached the Himalayas via Haridwar. They saw Lord Shankara from a distance. But Lord Shankara hid from them. Then Dharmaraj said: "Oh, Lord, You have hidden yourself from our sight because we have sinned. But, we will seek You out somehow. Only after we take your Darshan would our sins be washed away. This place, where You have hidden Yourself will be known as Guptakashi and become a famous shrine."

 

From Guptakashi (Rudraprayag), the Pandavas went to  Gaurikund in the Himalayas valleys. They wandered there in search of Shankara. While doing so Nakula and Sahadeva  found an unusual buffalo. Bheema chased the buffalo with his mace but failed to  catch him. He hit the buffalo with his mace. The buffalo had its face hidden in a crevice-in the earth. Bheema started to pull it by its tail. In this tug-of war, the face of the buffalo went straight to Nepal, leaving its hind part in Kedar. The face is Doleshwar Mahadev in Sipadol, Bhaktapur, Nepal.

 

On this hind part of Mahesha, a Jyotirlinga appeared and Shankara appeared from this light. By getting such a Darshan  the Pandavas were cleansed of their sins. The Lord told them, "From now on, I will remain here as a triangular shaped Jyotirlinga. ". A triangular shaped rock is worshipped in Garbhagriha of the temple. Surrounding Kedarnath, there are many symbols of the Pandavas. Raja Pandu died at Pandukeshwar. The mountain top where the Pandavas went to Swarga, is known as "Swargarohini", which is located off Badrinath . When Dharmaraja was leaving for Swarga, one of his fingers fell on the earth. At that place, Dharmaraj installed a Shiva Linga, which is the size of the thumb. To gain Mashisharupa, Shankara and Bheema fought with maces. Bheema was struck with remorse. He started to massage Lord Shankara's body with ghee. In memory of this event, even today, this triangular JyotirLinga is massaged with ghee. Water and Bel leaves are used for worship.


                                                                                  

 

The presiding image of Kedaranth in the form of lingam is or irregular shape with an pedestal 3.6 m (12 ft) in circumference and 3.6 m (12 ft) in height. There is a small pillared hall in front of the temple, that has images of Parvathi and of the five  Pandava princes. The first hall inside Kedarnath Temple contains statues of the five Pandava brothers, Lord Krishna, Nandi and Virabhadra, one of the guards of Shiva. Statue of Draupadi and other deities are also installed in the main hall.   Behind the temple is the Samadhi od Adi Sankara.

 

The head priest (Raval) of the Kedarnath temple belongs to the Veerashaiva community from Karnataka. However, unlike in Badrinath temple, the Raval of Kedarnath temple does not perform the pujas. The pujas are carried out by Raval's assistants on his instructions. The Raval moves with the deity to Ukhimath during the winter season. There are five main priests for the temple, and they become head priests for one year by rotation. During Pooja of Lord Shiva at Kedaranath the mantras will be pronounced in the Kannada language. This has been a custom from hundreds of years.

 

 

The Pandavas are believed to have visited this area several times. Arjuna is believed to have come here to pray to Shiva to obtain the coveted Pasupataastra. The other Pandavas are believed to have come here in search of him, where Draupadi came across the heavenly lotus Kalyana Saugandikam, and requested Bheema to bring here some more of the same. It was during his venturing out to seek these flowers that Bheema met Hanuman.


                                                           

Sri Subrahmanya Sahasranamvali from Siddha Nagarjuna Tantra.

Dear Devotees,
 
Om Nama:Shivaya!
 
Sometime back I had sent you a booklet in Tamil for Sri Subrahmanya Sahasranamvali from Siddha Nagarjuna Tantra.
 
From the same tantra, with the grace of Lord Shanmukha, the volunteers have prepared shri gurunAtha guhya nAma sahasranAmAvali.  The link is given below:
 
 
 
It is important that while you recite it, you follow the instructions given in the beginning.
 
Prayers to my Lord for your well being and prosperity.
 
Regards
 
Kaumaaram
om namO bhagavate subrahmanyAya

Entire bhagavad gita in 2 minutes

Courtesy:Sri.Vasudevan Srinivas

பகவத் கீதை !!! 
---------------------- 

பல வருடங்களுக்கு முன் ஸ்வாமி சின்மயானந்தா அவர்களின் பிரசங்கத்திலிருந்து ஒரு ஸ்வாரஸ்யமான பகுதியை என் ஞாபகத்திலிருந்து சுருக்கமாக பதிவு செய்கிறேன். : 

யாரோ ஒருவர் திடீரென்று உங்களிடம் "ஸார், ட்ரெயினைப் பிடிக்கணும், ஐந்து நிமிடங்கள் தான் இருக்கு. அதுக்குள்ள பகவத் கீதையை சொல்ல முடியுமா ? " என்கிறார். 

தயங்கவே வேண்டாம், "ஐந்து நிமிடம் இருக்கா ? இரண்டே நிமிடம் போதுமே " என்று சொல்லுங்கள். "விடு - பிடி. அல்லது பிடி - விடு. அவ்வளவுதான் " என்று சொல்லுங்கள். - என்று சொல்லி விட்டு சிரி்த்துக்கொணடே கூட்டத்தைப் பார்த்தார். கூட்டம் ஒன்றும் புரியாமல் அமைதியாக இருந்தது. பிறகு அவரே விளக்கினார் : 

இந்த உலக பந்தங்களையெல்லாம் உதறித் தள்ளுங்கள். பரந்தாமன் பாதங்களைப் பற்றுங்கள். 

ஆனால் சாமான்ய மக்களுக்கு இந்த உலக பந்தங்களை எல்லாம் உதறித் தள்ளுவது சுலபத்தில் முடிகின்ற காரியமில்லை. பிறகு எவ்வாறு பரந்தாமன் பாதங்களைப் பற்றுவது ? 

கவலை வேண்டாம். இன்னொரு வழி இருக்கின்றது. முதலில் பரந்தாமன் பாதங்களைப் பற்றுங்கள். அந்தப பிடி இறுக, இறுக, இந்த உலக பந்தங்களின் மேல் உங்களுக்குள்ள பிடிப்பு தானாக தளர்ந்துவிடும். 

ஒரு உபமானம் சொல்லுகிறேன். 

சில விறகு குச்சிகள் ஒரு கயிற்றால் இறுக்கமாகக் கட்டபபட்டுள்ளன. அதனை அவிழ்க்க முடியவில்லை ( இது நம் உலக பந்தம் ) வேறு ஒரு கயிறு எடுத்து அதற்குப் பக்கத்திலேயே கட்டி, ஒரு குலுக்கு குலுக்கி இறுக்குங்கள். ( இந்த புதிய கட்டு பகவானின் பாதம பற்றிய பிடி.) புதிய கயிற்றின் இறுக்கத்தில், பழைய கயிறு இறுக்கம் தளர்ந்து கழன்று விடும். 

உலக பந்தங்களை விட்டு, பரந்தாமன் பாதங்களைப் பற்றுவது ஞான மார்கம். ஞானிகளுக்கானது. 

பரந்தாமன் பாதங்களைப் பற்றி, உலக பந்தங்களை விடுவது பக்தி மார்கம். சாமானிய மக்களுக்கானது. 

எவ்வளவு எளிமையான விளக்கம் !!!

Muthammai

Courtesy:Sri.Kovai K.karuppusamy

திருச்சிற்றம்பலம்.
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
🔴 பாடலில் சிக்கிக் கொண்டவன்.🔴
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
திருச்செந்தூாில் வசித்த முத்தம்மை, சிறுவயதிலேயே முருகன் மீது அளவில்லா பக்தி கொண்டவள். அங்குள்ள கல்யாண மண்டபத்தில் பக்தா்கள் முருகனைப் பாடி பூஜிப்பதைக் கவனிப்பாள். தானும் இவா்களுடனேயே பாட வேண்டுமென்று ஆவல் கொண்டாள்.

ஒருமுறை பக்தா்களிடம் சென்று,
" பாடும் பணியே பணியாய் அருள்வாய்" என்ற கந்தரனுபூதி பாடலைப் பாட நான் விரும்புகிறேன் . அனுமதி கொடுங்கள்" என்றாள். பக்தா்களும் சம்மதித்தனா்.

அவளது குரல் இனிமையால் ஈா்க்கப்பட்ட பக்தா்கள் தொடா்ந்து பாட அவளுக்கு அனுமதி அளித்தனா்.

காலம் சக்கரம் உருண்டோடியது. முத்தம்மைக்கு வயதாகிப் போனது.

ஒருமுறை, " முருகா!" உன்னை எவ்வளவோ காலமாக பாடியிருக்கிறேன். இதை எந்த பலன் கருதியும் நான் பாடவில்லை. ஆனாலும், இந்தக் கிழவியின் மனதில் ஒரு  ஆசை. என் உயிா் பிாிவதற்குள் உன்னை நோில் தாிசிக்கும் பாக்கியம் கிடைக்க வேண்டும்,அதை அருள்வாயா? என வேண்டினாள்.

ஒரு நாள் முத்தம்மை பாடிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், யாரோ தன் அருகில் நிற்பது போல இருந்தது. திரும்பிப் பாா்த்தாள். இளைஞன் ஒருவன் நின்றான். அவள் தன்னைப் பாா்த்ததும், ஒரு தூண் அருகில் சென்று மறைந்து கொண்டான்.

முத்தம்மை அவனிடம், " மகனே! ஏன் மறைந்து நிற்கிறாய்? அருகில் வந்து கேட்கலாமே!" என்றாள். அவனோ அங்கிருந்தவாறே ஓடியே போய்விட்டான்.

என்ன காரணமோ தொியவில்லை. அவனைப் பாா்த்ததிலிருந்து, மூதாட்டியின் மனம் ஆனந்தத்தில் மிதந்தது.

மறுநாள் பொழுது புலரும் நேரத்தில், யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது.

முத்தம்மை ஜன்னல் வழியாக,  "யாரப்பா ?" என்று கேட்டாள்.

மண்டபத்தில் பாா்த்த அதே இளைஞனுடன், கூடவே அவன் மனைவியும் வாசலில் சிாித்தபடி நின்றிருந்தனா்.

" மகனேவா! இவள் தான் உன் மனைவியா ? உலகத்து பெண்களின் அழகெல்லாம் இவள் முகத்தில் கொட்டுக் கிடக்கிறதே! உள்ளே வாருங்கள்! நீங்கள் யாா் ?" என்றாள்.

" அம்மா! இவ்வளவு காலமாக என்னைப் பாா்த்துக் கொண்டிருக்கிறீா்களே! இன்னுமா என்னை அடையாளம் தொியவில்லை!. நானும் இதே ஊா் தான். உடனே எங்களுடனே கிளம்புங்கள், " என்று அழைத்தான் இளைஞன்.

மூதாட்டிக்கு ஏன் என்று எதுவும் கேட்கத் தோணவில்லை.

இளைஞனும் அவன் மனைவியும் முன்னே நடக்க, மூதாட்டி பின் தொடா்ந்தாள்.

மூவரும் கல்யாண மண்டபத்தை அடைந்தனா்.

அங்கு இளைஞன் முருகனாகவும், அவன் மனைவி வள்ளியாகவும் மாறி காட்சியளித்தனா்.

" அம்மா! பக்தியுடன் பாடுவோா் இருக்கும் இடத்தில் எல்லாம் நானிருப்பேன். நீங்கள் எப்போது பாட ஆரம்பித்தீா்களோ, அன்று முதல் உங்கள் பாா்வையில் சிக்கிக் கொண்டேன்." என்று சொல்லிச் சிாித்தாா் முருகன். வள்ளி அவளைத் தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

அந்த அன்பான அணைப்புடன்,
அவள் உயிா் பிாிய, முருகன் அவளை கந்தலோகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றாா்.

இப்போது முத்தம்மையின் பாடல் ஒலி அங்கே கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.

        சிவ சிவ சங்கரா!
         அரோகர அரோகர முருகா !!

32 facts for contended life

Courtesy; Sri.GS.Dattatreyan

குறையொன்றுமின்றி நிறைவுடன் வாழ மறை உரைக்கும் முறை முப்பத்திரெண்டு
உம்
1. உரைக்கவல்லார்க்கும் நினைக்கவல்லார்க்கும் வைகுண்டம் ஆகும் தம்மூரெல்லாம் !
2. விஷ்ணு என்று சொன்னால் அது திருநாமம். "ௐ விஷ்ணவே நம:" என்றால் அதுவே மந்த்ரமாகிவிடுகிறது. ஆறு அக்ஷரங்களுடன் கூடிய உயர்ந்த மந்த்ரம் இது. ஒரு புஷ்பத்தை அல்லது துளஸி தளத்தை எடுத்து "ௐ விஷ்ணவே நம:" என்று அர்ச்சனை பண்ணிணோமானால் அந்த எம்பெருமான் பரமானந்தத்தை அடைகிறான்.
3. துளசியை ஜாக்கிரதையாக நகம் படாமல் க்ரஹிக்க வேண்டும். அவ்வாறு க்ரஹிக்கும்போது 'துளசி! அமிர்த ஜன்மாஸி! சதாத்வம் கேஸவப்ரியே' என்று சொல்லி க்ரஹிக்க வேண்டும்
4. புஷ்பத்தையோ, துளசியையோ எடுத்து ஹ்ருதயத்துக்கு நேரே வைத்து, இந்த என் ஹ்ருதயம் அமிர்தமயமானது, இந்த ஹ்ருதயத்தை உனக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன், என்னையே உனக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன் என்று அவன் திருவடியில் அர்ப்பணம் பண்ண வேண்டும்
5. அவ்வாறு அர்ப்பணம் செய்யும் பொழுது கீழ் வரும் ஸ்லோகத்தின் பொருளை நினைவுகூர்ந்து புஷ்பத்தை சேர்க்க வேண்டும்
அஹிம்ஸா ப்ரதமம் புஷ்பம்
புஷ்பம் இந்த்ரிய நிக்ரஹ:
ஸர்வ பூத தயா புஷ்பம்
க்ஷமா புஷ்பம் விசேஷத:
சாந்தி: புஷ்பம் தப: புஷ்பம்
ஞானம் புஷ்பம் ததைவச
சத்யம் அஷ்டவிதம் புஷ்பம்
விஷ்ணோ: ப்ரீதி கரம்பவேத்
6. சத்யம் பகவானுக்கு மிக உகந்த புஷ்பம். மனுஸ்ம்ருதி சொல்கிறது "சத்யமே பேசு. சத்தியத்தையும் ப்ரியமாக பேசு. உண்மையை புண்படும்படி சொல்லாதே, அதே சமயத்தில் ப்ரியத்தினால் கூடப் பொய்யைச் சொல்லாதே. இதுவே உன் தர்மமாக இருக்கட்டும்"
7. 'விஷ்ணவே நம:' என்று சொல்லி அர்ச்சிக்கும்போது மேலே சொன்ன எட்டும் நம்மிடம் இருக்கிறதா என்று பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு உணர்ந்து அர்ச்சனை செய்தால் இந்த எட்டு விதமான புஷ்பங்களும் - அதாவது குணங்களும் நமக்கு வந்துவிடும்.
8. நாம் ஒரு புஷ்பத்தை கொடுக்கிறோம். ஒரு நாமாவை சொல்கிறோம். அவன் எட்டு மடங்காக திருப்பித் தருகிறான். அவ்வளவு காருண்யம் அவனுக்கு. இவ்வாறு பலன் என்னவென்று தெரிந்து கொண்டு அர்ச்சனை செய்கிறோம். பலன் கிடைக்கவில்லை என்றால் நிஷ்டை போறவில்லை என்று அர்த்தம். மீண்டும், மீண்டும் பலன் சித்திக்கும்வரை நிஷ்டையுடன் முயற்சி செய்ய வேண்டும்.
9. வியாஸ மஹரிஷி கொடியதென்று சொல்லக்கூடிய கலியுகத்தை 'சாது' என்கிறார். ஏனென்றால், சுத்தமான மந்தரோச்சாரணத்தை மனம் லயித்துக் கேட்டால், ஒரு அசுவமேத யஜ்ஞம் செய்தால் பெறக்கூடிய பலனை இந்த கலியுகத்தில் பெற்றுவிடலாம். இவ்வளவு சுலபமான முறையில் ஒரு நிபந்தனை இருக்கிறது. அது 'மனம் லயித்து' என்பது!
10. மனம் லயிக்க வேண்டுமென்றால் ப்ராணாயாம பலம் இருக்க வேண்டும். ப்ராணாயாமம் என்பது மூச்சை இழுத்து வெளியிடும் பயிற்சி என்று எளிமையாக சொல்லலாம். ஆனால், இழுத்த மூச்சை உள்ளே தேக்கி வைக்கிற காலம் (நேரம்) மிகவும் முக்கியம். அந்த நேரம் அதிகமாகிக்கொண்டே வரவேண்டும். அப்பொழுது மனம் கட்டுப்படும்.
11. மல்லிக்கொடி மாதிரி ஆடுகிற மனத்தை ப்ராணாயாமத்தில் நிருத்தி, எம்பெருமான் என்கிற அந்த கொம்பில் அதாவது அவன் திருவடியில் கொண்டு சுற்றி விட்டு விட்டால் அது பற்றிக்கொண்டு படரும்.
12. ஸ்த்ரீகளும் ப்ராணாயாமம் செய்யலாம். மந்திரம் கூறி செய்யாமல், ஸ்லோகம் மூலம் பயிற்சி செய்யலாம். ராம மாதா கௌஸல்யா தேவி ப்ராணாயாமம் செய்திருக்கிறாள். அவள் பெற்ற பலன் உயர்ந்தது.
13. அவ்வாறு ப்ராணாயாம பலத்துடன் மனம் லயித்து அவனைப் பெற எட்டினால் எல்லாமே கிட்டி நிற்க்கும். எட்டினால் எட்டாததே கிடையாது.
14. எட்டு என்பது பகவான் நாமாவான "ௐ நமோ நாராயணாய" என்பதைக் குறிக்கிறது. எதையெல்லாம் அது தருகிறது என்று கேட்டால்,
குலம் தரும் செல்வம்தந்திடும்
அடியார் படுதுயராயினவெல்லாம்
நிலம் தரம் செய்யும் நீள்விசும்பருளும்
அருளொடு பெருநிலமளிக்கும்
வளம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்றதாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டுகொண்டேன்
நாராயணா என்னும் நாமம் ||
15. நாராயணா என்னும் நாமம் மோக்ஷத்தையே வாங்கிக்கொடுக்கும்
16. இந்த சரீரத்தில் நாம் மோகம் வைக்ககூடாது. ஆதிசங்கரர் சொன்னதை நாம் அப்படியே மனதிலே எழுதிக்கொள்ள வேண்டும்.
அதாவது " யார் மோக்ஷத்திற்க்கு அதிகாரி?"
"எவனொருவன் உயிரோடு இருக்கும்பொழுதே தன் சரீரத்தை பிணமாக நினைக்கிறானோ, அவனே மோக்ஷத்திற்க்கு அதிகாரி!"
17. நம் உள்ளுக்குள்ளே பரமாத்மா எழுந்தருளியிருக்கிறான். எங்கும் ப்ரவேசிக்ககூடியவன் நமக்குள்ளேயும் இருக்கிறான், அசேதனங்களுக்குள்ளேயும் இருக்கிறான் என்கிற உயர்ந்த ஸாஸ்த்திரத்தை உணர வேண்டும்
18. நமக்குள்ளே இருப்பவனை ஆசார்யர்களால் கொடுக்கப்பட்ட மந்திரத்தின் மூலமாக பார்க்கலாம்.
19. ஒரு மந்திரத்தை நாமாக எடுத்து புத்தகத்தில் படித்து மனப்பாடம் பண்ணக்கூடாது. அதை அவ்வாறு மனப்பாடம் செய்து ஜபம் பண்ணிணால் ஒருநாளும் பலனைக் கொடுக்காது. ஆசார்யனிடத்தில் சென்று அடிபணிந்து அவர் உபதேசம் பண்ணிய பிற்பாடுதான் அந்த மந்த்ரத்தை நாம் அனுஷ்டானத்தில் வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.
20. மந்திரத்தினிடத்திலும், மந்திரத்தின் உள்ளீடான தேவதையினடத்திலும், அம்மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யனிடத்திலும் சமமான பக்தி நமக்கு இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அது சித்தியை கொடுக்கும். அதாவது பூர்ண பலனை கொடுக்கும்.
21. காயத்ரீ மந்த்ரத்தை யார் நன்றாக கானம் பண்ணுகிறார்களோ, அவர்களை அம்மந்திரம் ரக்ஷிக்கிறது. அஷ்டாக்ஷரம் அவ்வாறே ரக்ஷிக்கும். புருஷர்கள் காயத்ரியை சொன்னபின் அஷ்டாக்ஷரம் சொல்ல வேண்டும்.
22. ப்ரணவத்தை க்ருஹஸ்தர்கள் தனியாக உச்சரிக்ககூடாது. மந்திரத்துடன் சேர்த்து உச்சரிக்கும்பொழுது மூன்று மாத்திரையிலே உச்சரிக்க வேண்டும். ஸ்த்ரீகள் ப்ரணவத்தை 'அம்' என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.
23. சாஸ்திரத்தை மீறி, தனக்கு தோன்றியபடி ஒருவன் காரியம் செய்வானேயானால் அவனுக்கு சித்தி ஏற்ப்படாது. இது பகவானுடைய வாக்கு.
24. பகவானுக்கு கோபத்தை வரவழைக்காமல் நாம் சாஸ்த்திர வழியோடு வாழ வேண்டும்.
25. ஆயிரம் தாய் தந்தையரின் அன்பைக் காட்டிலும் மேலானது சாஸ்த்திரம் நம்மீது காட்டும் அன்பு.
26. சாஸ்த்திரம் தவறாமல் வாழ்கிறவனை நோக்கி எல்லா நலன்களும் பலன்களும் ஓடி வருகின்றன. அவன் செல்கின்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு ஏற்ப்படும்.
27. நமது ஸம்பிரதாயத்தில் ஞானத்தைக் காட்டிலும் ஆசாரத்திற்க்கும் அனுஷ்டானத்திற்க்கும் விசேஷ கௌரவம் தரப்படுகிறது.
28. ஒருவர் ஆசாரமாக இருந்து அனுஷ்டித்தால்தான் மற்றவர்கள் அனுஷ்டிப்பார்கள். இல்லையென்றால் 'அவரே அனுஷ்டிக்கவில்லை, நான் எதற்க்கு அனுஷ்டிக்கவேண்டும்' என்று கேட்பார்கள்.
29. அனுஷ்டானத்தில் ஸூரியனை பார்ப்பது மிகவும் முக்கியம். ஸூரியனை யார் முதலில் பார்க்கிறார்களோ அவர்கள் உயர்ந்தவர்கள். ஆகையால், நாம் ஸூரியன் உதிப்பதற்க்கு முன் எழுந்து அவன் வருவதை எதிர் நோக்கி வணங்கவேண்டும்.
30. பகவான் ராமாவதாரத்திலே ஸூரிய குலத்திலே உதித்தான். க்ருஷ்ணாவதாரத்திலே ஸூரியனை முதலில் பார்க்கும் குலத்திலே வளர்ந்தான்.
31. அப்படிப்பட்ட ஸூரியனை தனது வலது நேத்ரமாக உடையவன் லக்ஷ்மிந்ருஸிம்ஹன்!
32. ஓம்காரத்தில் முதலாவதாக வரும் அகார ரூபமாய் விளங்குபவன், ஸூரியனை நேத்ரமாக உடையவன், உம் என்கிற அக்ஷரத்திலே உறைபவன், அடிபணிந்தவர்களுக்கு அபய வரதனாய் இருப்பவன் நம் மட்டபல்லி லக்ஷ்மிந்ருஸிம்ஹன். அவனை இந்த ரோஹிணி நன்நாளிலே போற்றி உகப்போம்!!!
~o~o~o~o~o~o~ சுபமஸ்து. மங்களம் மஹதே


Vaikunta Ekadashi

Courtesy: http://panippulam.com/index.php?option=com_content&view=article&id=10228:2014-01-03-04-32-37&catid=58:football&Itemid=386

மார்கழி மாதத்தில் சிவபெருமானை வழிபடும் திருவாதிரை (ஆதிரை) திருநாளும், விஷ்ணு பகவானைக் வழிபடும் ஏகாதசித் திருநாளும் அமைவதால் மார்கழி மாதம் சிறப்புப் பெறுகின்றது. இவ் இரண்டு வழிபாடுகளும் அதிகாலைப் பொழுதில் நிகழ்வதும் மார்கழி மாதத்திற்கு பெருமை சேர்க்கின்றது.

வைணவர்கள் மட்டுமின்றி  இந்துக்கள்  எல்லோருமே விரதம் இருக்கும் நாள் வைகுண்ட ஏகாதசியாகும். விவரம் தெரியாதவர்கள் கூட வைகுண்ட ஏகாதசி நாள் அன்று விரதம் இருப்பதோடு உறங்காமல் கண் விழிக்கவும் செய்வார்கள். அந்த நன்னாளில் அதிகாலை வேளையில் ஆலயங்களில் சொர்க்க வாசல் திறக்கப்படுவதாக புராணங்கள் கூறுகின்றன. அன்றைய தினத்தில்  பெருமாளை வணங்குபவர்கள் "சொர்க்கத்தை" அடைவர் என்பது ஐதீகம். இவ்வாறு பக்தி சிந்தனைக்கு உரிய உயரிய மாதமாக மார்கழி மாதம் அமைந்துள்ளது.

மனிதர்களாகிய நமக்கு ஒரு வருட காலம் என்பது தேவர்களைப் பொறுத்த வரை  ஒரு நாளாக அமைகின்றது. அந்த வகையில் கணக்கிட்டால்  நமக்கு ஒரு மாதம் என்பது தேவர்களுக்கு 2 மணி நேரம் மட்டுமே. (1 மாதத்திற்கு 2 மணி  நேரம் வீதம் 12 மாதத்திற்கு 24 மணி நேரம் = 1 நாள்) இதில் தை மாதம் முதல் ஆனி மாதம் வரை வருகின்ற ஆறு மாத  காலம் தேவர்களுக்கு பகல் பொழுதாக அமைகிறது. இந்தக் காலத்தை உத்தராயணம் என்று அழைக்கிறோம். 

ஆடி மாதம் முதல் மார்கழி மாதம்  வரை வருகின்ற ஆறு மாத காலம்  தேவர்களுக்கு இரவுப்பொழுதாக அமைகிறது. இதை தட்சிணாயணம் என்று சொல்கிறோம். இந்த தட் சிணாயணத்தின் நிறைவுப் பகுதி - அதாவது, தேவர்களைப்  பொறுத்தவரை இரவுப் பொழுது நிறைவடையும் காலமான அதிகாலை 4 மணி  முதல் 6 மணி வரையான நேரமே மார்கழி மாதம் என்று பொருள்   கொள்ளலாம்.

மார்கழி மாதத்தின் தேவ இருட்டுப் பொழுதில் அதாவது உஷாக் காலம் எனும் அதிகாலை நான்கு மணி முதல் ஆறு மணி வரையுள்ள பிரம்ம முகூர்த்தம் என்ற கால அளவில் வைகுண்ட வாசல்திறக்கப்படுகின்றது.

ஒவ்வொரு மாதமும் சுக்கில பட்ச (வளர்பிறையிலும்), கிருஷ்ணபட்ச (தேய்பிறையிலும்) ஏகாதசி திதி வந்தாலும், மார்கழி மாதம் வளர்பிறையில் வரும் ஏகாதசிக்குத்தான் "வைகுண்ட ஏகாதசி"என்ற தனி மகிமை உண்டு. இத் திருநாள் இவ் வருடம் 21.12.2015 ல் அமைவதாக சோதிடம் கணிக்கின்றது

வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று வெங்கடேசர், கோவிந்தன், நாராயணன், கிருஷ்ணன், வரதராஜன் என்று நாம் வணங்கும் பரந்தாமன் வைகுண்டத்திலிருந்து சொர்க்க வாசல் வழியாக இலட்சுமி தேவியுடன்வந்து எமக்கு கருணை மழை பொழிகின்றார் என்று வேத புராணங்களில் சொல்லப்பெற்றுள்ளன.

மாதங்களில் நான் மார்கழி ஆகின்றேன் என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணபகவான் கூறியுள்ளார். ஸ்ரீரங்கத்தில் வைகுண்ட ஏகாதசி மிகவும் சிறந்த முறையிலே நடைபெற்று வருகின்றது. இதே போன்றுபொன்னாலை வரதராஜப் பெருமாள் ஆலயத்திலும் ஏனைய வைஷ்ணவ கோயில்களிலும் வைகுண்ட ஏகாதசி பெருவிழாவாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. இதுவே சுவர்க்க வாசல் என்றும் பெரிய ஏகாதசி என்றும் முக்கோட்டி ஏகாதசி என்றும் அழைக்கப் பெறுகின்றது. சாதாரணமாக ஏகாதசி விரதமே சிறப்பாகப் பேசப்படும் போது மற்றவற்றைக் கடைப்பிடிக்கா விட்டாலும் சிறப்புமிக்க வைகுண்ட ஏகாதசி விரதத்தையாவது கடைப்பிடித்தால் நாராயணனின் நல்லருள் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதில் ஐயம் இல்லை.

சொர்க்க வாசல் என்பதன் அர்த்தம்:
மார்கழித் திங்கள் உஷாக்காலத்தில் வைகுண்ட (ஆலய) வாசல்கள் திறந்தேயிருப்பினும்; பகவான் அதன் வழியே வெளியே வந்து காட்சி தரும் நாள் தான் வைகுண்டு ஏகாதசி ஆகும். அன்றைய தினம் அதிகாலையில் சொர்க்க வாசல் எனும் வடக்கு வாசல் திறந்திருக்கும் அதன் வழியே பகவான் எமக்கு அருள் மழை சொரிய வருகின்றார். அந்நேரமே சொர்க்க வாசல் திறப்பு விழா எனப்பெறுகின்றது.

தாலா ஜங்காசுரனுடனும் (முரன்) அவனது மகன் மருவாசுரனுடனும் பரந்தாமன் போரிட்டுக் களைத்து ஒரு பெரிய குகையில் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் விஷ்ணுவின் ஆற்றல் ஒரு தெய்வீகப் பெண்ணாக உருவெடுத்து அசுரர்களை தன் ஓங்காரத்தால் பஸ்பமாக்கியது.

விஷ்ணு விழித்து நிலைமையை உணர்ந்து அத்தேவதைக்கு ஏகாதசி எனப் பெயரிட்டு உன்னை விரதம் இருந்து போற்றுவோருக்கு நான் அனைத்து நன்மைகளையும் தருவேன்" என வரம் அளித்து அச் சக்தியை மீண்டும் தன்னுள் ஏற்றுக் கொண்டார்.

எனவே ஏகாதசி எனும் சக்தி விழிப்புடன் இருந்து பரந்தாமனின் அருளும், வரமும் பெற்ற இந் நாளில் நாமும் கண் விழித்து விரதத்தை அனுஷ்டித்தால் பரந்தாமனின் அருள் பரிபூரணமாகக் கிடைக்கும் என்றும் நீங்காப்புகழுடன் அனைத்து  ஐஸ்வரியங்களையும் பெற்று வாழலாம்.

வைகுண்ட ஏகாதசி திருமால் திருத்தலங்களில் கொண்டாடப்படுவதற்கு கூறப்பெறும் இன்னுமொரு காரணம்
ஒரு சமயம் பிரளயத்தில் மூழ்கிய உலகத்தை மறுபடியும் உண்டாக்க விரும்பிய திருமால் நான்முகனைப் படைத்தார். அந்த நான்முகனை அழிக்க மது, கைடபன் என்னும் இரண்டு அசுரர்கள் தோன்றினர். 

அவர்களைத் தடுத்த திருமாலிடமே அவர்கள் சண்டைக்கு வந்ததால் திருமால் அவர்களை அழித்தார். பின்னர் நல்லறிவு பெற்ற அவர்கள் திருமாலிடம் "நாங்கள் தங்கள் அருளால் சித்தியடைந்து ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் வாஸம் செய்ய வேண்டும்" என்று வேண்டினர். அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்ற திருமால் மார்கழி சுக்லபக்ஷ ஏகாதசி அன்று விண்ணகரத்தின் வடக்கு நுழைவாயிலைத் திறந்தார். 

அதன் வழியாக சத்யலோகத்திற்கு மேலுள்ள பரமபதத்திற்கு அனுப்பினார். அப்போது அந்த அசுரர்கள்; மார்கழி சுக்ல ஏகாதசியன்று எங்களுக்கு அருளிய சுவர்க்க வாசல் திருநாளை பூவுலகில் சிறந்த திருவிழாவாக அனைவரும் அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அன்று திருக்கோவில்களில் சுவர்க்கவாசல் வழியே எழுந்தருளும் அர்ச்சாவதாரப் பெருமாளை (விக்ரஹம்) தரிசிப்பவர்கள் அனைவரும் மோக்ஷம் பெற வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டனர்.

அதன்படியே நடக்கும் எனத் திருமாலும், அசுரர்களுக்கு ஆசி வழங்கினார். அந்த நன்னாளே வைகுண்ட ஏகாதசித் திருநாளாக திருமால் உறையும் திருத்தலங்களில் விசேஷமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. 

ஏகாதசி விரத முறை: 
ஏகாதசியின் முந்தைய நாள் தசமி திதியில் ஒரு பொழுது உணவு சாப்பிட்டு இரவு பால், பழம் மட்டும் உண்டு விரதத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும். அடுத்த நாள் ஏகாதசியன்று அதிகாலை துயிலெழுந்து நீராடி சொர்க்க வாசல் திறப்பு நிகழ்வை கோயிலுக்குச் சென்று பரந்தாமன் – லக்ஷ்மி தேவியுடன் வருவதைப் போற்றி வணங்க வேண்டும். 

முழுவதுமாக பழம், இளநீர் மட்டும் சாப்பிட்டு இரவு பூராவும் கண் விழித்து இறை நாமம் கூறி மறுநாள் துவாதசி திதியில் பொழுது விடிவதற்கு முன் விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். விரதம் இருப்பவர்கள் ஏகாதசி அன்று அரிசி, உழுந்து கண்டிப்பாகச் சேர்க்கக் கூடாது.

துவாதசி விரத உணவில் நெல்லிக்காய், அகத்திக் கீரை, சுண்டைக்காய் மூன்றையும் அல்லது நெல்லிக்காயை மட்டுமாவது உணவில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஏகாதசி அன்று பிறக்கும் குழந்தைகள் எல்லா ஆற்றலும் படைத்த சூரர்களாக விளங்குவார்கள். பொறுமை, இன்சொல், நுண்அறிவு, சாந்தம் எனும் அனைத்து நற்குணங்களுடன் இருப்பார்கள்.

மூதாதையர்களின் தவறால் அவர்கள் பெற்ற சாபத்தால் ஏற்பட்ட முட்டுக்கட்டையையும் நாம் ஏகாதசி விரதம் கடைப்பிடித்து இறந்த பெரியவர்களுக்கு விரதத்தைக் தானமாக தந்தால் (நரகத்தில் அவர்கள் வேதனைப் பட்டுக் கொண்டிருந்தால் நம்மை வாழ்த்த அவர்களால் முடியாமல் போய்விடும்) அவர்கள் சொர்க்கத்திற்குச் சென்று பரந்தாமனிடம் நம்குலம் எப்பொழுதும் நன்றாக இருக்க விண்ணப்பிப்பார்கள் அவர்களுக்கு நற்கதி நிச்சயம் கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகின்றது.

மார்கழியின் தனிச்சிறப்பே அதி காலையில் எழுந்து கோலமிடுவதுதான். அந்த நேரத்தில் கோலமிட்டு கோலத்தின் நடுவே  விளக்கேற்றி வைத்தால் மகாலட்சுமியின் அருள் பூரணமாகக் கிடைத்து மனதினில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கும். சீதேவி வீட்டினில் குடிகொள்ளும் போது எமக்கு கஷ்டமும் துன்பமும் தந்து வருத்தும் மூதேவி வெளியேறுவாள் என்பது ஐதீகம்.

ஜோதிட சாஸ்திர ரீதியாக ஆராய்ந்தால், மிருகசீரிஷ நட்சத்திரத்தில் சந்திரன் சஞ்சரிக்கும் காலத்தில் பௌர்ணமி தோன்றும் மாதத்தை 'மார்க்கசிர'  என்று  வடமொழியிலும் மார்கழி என்று தமிழிலும் அழைக்கிறோம். இந்த மிருகசீரிஷ நட்சத்திரம் ம்ருகண்டு மகரிஷிக்கு உரியது. ஜோதிடப்  பிதாமகராகத் திகழ்பவர்  ம்ருகண்டு மகரிஷி. இவரது 'ம்ருகண்டு சூத்ரம்' மற்றும் 'ம்ருகண்டு வாக்கியம்' ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டே  அந்நாளில் பஞ்சாங்கம் கணிக்கப்பட்டது. என்றும் சிரஞ்சீவியாக விளங்கும் மார்க்கண்டேயரின் தந்தை இந்த ம்ருகண்டு மகரிஷி என்பதும் மார்க்கண்டேயரின்  ஜென்ம  நட்சத்திரம் மிருகசீரிஷம் என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டியவை.

சப்த சிரஞ்சீவிகள் என்றழைக்கப்படும் அஸ்வத்தாமர், மகாபலி, வியாஸர், ஹனுமான், க்ருபாசார்யர், பரசுராமர், விபீஷணர் ஆகிய ஏழு பேருக்கு  அடுத்தபடியாக  நேரடியாக சிரஞ்சீவிப் பட்டத்தைப் பெற்றவர் மார்க்கண்டேயர். 

தனது உயரிய பக்தியின் மூலமாக மரணத்தை வென்ற மகாயோகி  அவர். மார்கழி மாதத்திற்கு  உரிய நட்சத்திரமான மிருகசீரிஷத்தில் உதித்த அந்த இளம் ஞானி தனது 16வது வயதில் மரணம் நிச்சயம் என்பதை  உணர்ந்தும் இவ்வுலக சுகங்களை  நாடாமல் இறைவனை மட்டுமே சிந்தையில் கொண்டிருந்தார். 

தனது அபரிமிதமான பக்தியினால் சிவலிங்கத்தைக்  கட்டித் தழுவியிருந்த அவரைக் கொண்டு  செல்ல நினைத்த எமதர்மனை சிவபெருமான் வதைத்த கதை நாம் அறிந்ததே. மார்க்கண்டேய சரித்திரம்  மரணத்தை வெல்லும் மார்கழி என்று இந்த மாதத்தின்  பெருமையை நமக்கு உணர்த்துகிறது. எனவேதான் "ம்ருத்யுஞ்ஜய ஹோமம்" செய்ய விவரம் அறிந்தவர்கள் மார்கழி  மாதத்தை தேர்ந்தெடுக்கின்றார்கள். 

அரங்கநாதனையே மணாளனாக அடைய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு ஆண்டாள் விரதமிருந்த மாதம் இது. அவரது உயரிய பக்தியின்  காரணமாகத்தான்  அவரால் ஆண்டவன் அடி சேர முடிந்தது.  அதே போன்று ராம நாம ஜபத் தினையே தனது உயிராகக் கொண்டிருக்கும் ஆஞ் சநேயர் பிறந்ததும் மார்கழி மாத  அமாவாசை நாளில். மார்கழி மாதத்தில் வரும் வளர் பிறை ஏகாதசித் திருநாளை வைகுண்ட ஏகாதசி எனக் கொண்டாடுகிறோம். 

நாமும் வைகுண்ட ஏகாதசியில் நோன்பிருந்து சுவர்க்க வாயில் திறக்கும் போது வைகுண்டத்தில் இருந்து சுவர்க்க வாயில் வழியாக வருகை தரும் பரந்தாமனையும் இலட்சுமி தேவியையும் வழிபட்டு சகல ஐஸ்வரியங்களும் பெற்று இன்புற்று வாழ்வோமாக.